เพ้อเกินพิกัด

วันนี้ 4 เม.ย. วันเกิดบล็อกค่ะ อายุครบขวบแล้วนะ

รื้อฟื้นนิดนึง
บล็อกนี้เปิดมาเพราะอยากจะฝึกภาษาญี่ปุ่น อังกฤษ ไทย ภาษาคน แล้วก็เป็นแหล่งปลดปล่อยความเป็นโอตาคุ

เป้าหมายหลักคือภาษาญี่ปุ่น ภาษาอังกฤษมีแพลมๆมาบาง entry หายากหน่อยเพราะขี้เกียจ ภาษาไทยกับภาษาคนคือฝึกให้ตัวเองสื่อสารกับคนอื่นได้รู้เรื่องขึ้น ส่วนความเป็นโอตาคุคงไม่ต้องอธิบาย แทบจะล้นออกไปทางจอคนอ่านแล้ว

อยากเล่าให้ฟังว่า จาก entry แรกที่แปลการ์ตูน 4 ช่องของอาเรียเนี่ยแผ่นนึงใช้เวลาเป็นอาทิตย์เลยนะ นั่งมองแล้วมองเล่าเฝ้าแต่มอง ดูว่ามันลงไวยากรณ์แบบไหนแล้วค่อยๆทำออกมา การ์ตูน 4 ช่องชุดนี้บางแผ่นคิดเป็นเดือน แต่ตอนนี้แปลการ์ตูนได้แล้วจ้า ถูกบ้างไม่ถูกบ้าง แต่ก็เป็นความก้าวหน้านะ อวดๆ

ด้านคนอ่านก็อยากเล่าให้ฟังเหมือนกัน


เห็นมั้ยว่า entry ไม่มีคนคอมเม้นท์เพียบ คอมเม้นท์เกิน 10 ครั้งแรกคือเดือน 11 (อันของเดือน 9 นั่นมันเพิ่มมาทีหลัง) คิดเป็นเวลา 8 เดือน

เอามาโชว์เพราะอยากฝากถึงคนที่เริ่มเขียนบล็อกแล้วน้อยใจไม่มีคนอ่าน ให้ลองถามตัวเองว่าเขียนบล็อกเพื่ออะไร เพื่อสื่อสารกับคนอื่น เพื่อระบาย เพื่อแชร์ความรู้ เพื่อให้มีบล็อกหรือเพื่ออะไรก็ช่าง นึกถึงตรงนั้นแล้วไม่ต้องไปมองว่ามีคอมเม้นท์กี่อัน (ยกเว้นถ้าเขียนเพื่อคอมเม้นท์อย่างเดียวก็อีกเรื่อง) เขียนไปตามที่เราชอบก็พอ บล็อกไม่ใช่บะหมี่สำเร็จรูป จะได้กด publish ปุ๊บแล้วมีคนคอมเม้นท์มากมาย ถึงไม่อ่านบล็อกเรา คนเค้าก็อยู่กันได้ไม่เดือดร้อนอะไรซักหน่อย ค่อยๆจับทางการเขียนของตัวเอง สร้างความสัมพันธ์ไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็มีคนคอเดียวกันมาคุยด้วยเอง

เขียนมาแบบนี้แต่จริงๆแล้วก็มีบางครั้งที่จขบ.เหงาๆเหมือนกัน เวลาแบบนั้นคอมเม้นท์ 1 อันก็ดีใจแทบแย่แล้วค่ะ เพราะฉะนั้นถ้าอ่านบล็อกใครแล้วชอบก็อย่าลืมคอมเม้นท์ให้เค้าด้วย คอมเม้นท์นั้นอาจจะทำให้ใครบางคนคิดจะเขียนบล็อกต่อไปก็ได้นะ แต่ห้าม "เม้นท์แล้วนะ  ไปเม้นท์ให้ด้วย" นะคะ จริงใจน่ะจริงใจ

เนื่องในโอกาสครบรอบ 1 ปีนี้

แถมท้ายด้วยการ์ตูนมืดๆ แต่อบอุ่นหัวใจ และเข้ากับบรรยากาศฝนตกฟ้าร้อง ไม่วายแถมใสกิ๊ง

Blood Alone เล่ม 5
Episode 21 - Thunder

ตอนนี้ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องโดยรวม อ่านแยกได้ตามสบายค่ะ

ขอคุโรเอะใส่ถุงกลับบ้านด่วน