เพ้อเกินพิกัด

ไม่มีใครเอา raw มาแปะ เลยต้องถ่อไปพึ่งใบบุญ raw-paradise

Target 246 วองโกเล่บ็อกซ์ของยามาโมโตะ

Credit: raw-paradise

สปอยล์นี้เป็นสปีดสปอยล์แบบขึ้นๆลงๆตามความ พีค มีข้อผิดพลาดอยู่แน่ๆ เวลาเอาไปใช้รับทราบตรงนี้ไว้ด้วยนะคะ รูปเอาไปใช้ต่อได้ แต่ขอความกรุณาอัพรูปใหม่ อย่า hotlink ค่ะ

ดึกแล้ว เวลานี้ประโยคยาวๆจะมั่วสนิท

โปรย: ยามาโมโตะเปิดวองโกเล่บ็อกซ์!!
ศึกล้างตาเก็นคิชิ สตาร์ท!!

สังเกตขนนกกับดาบเลเซอร์ไว้ค่ะ

เก็น: หมาที่มีดาบนั่นคือวองโกเลบ็อกซ์ของแกเหรอ
ยามะ: ก็ประมาณนั้นแหละ

หมาน้อยเป็นพันธุ์ชิบะ ชื่อจิโร่ เป็นผู้ดูแลดาบสั้น 3 เล่ม

สควอ: ไอ้เด็กเวรนั่น....
           ไม่ได้มาเที่ยวเล่นนะโว้ย (? อ่านคันจิไม่ออกค่ะ)
ยามะ: แต่ความจริงแล้วฉันใช้ดาบ 4 เล่มเหมือนกับนายเมื่อคราวก่อน
รีบอร์น: เพลงดาบสี่เล่มเรอะ
ยามะ: เรื่องก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันไปเก็บเล่มที่ 4 ได้มั้ย

มันจะชิลล์ไปแล้ว ดาบกระเด็นแล้วยังเฉยๆ

เก็นคิชิบอกว่าท่าทางจะแข็งแกร่งขึ้นก็จริงอยู่ แต่อย่าหวังเลย แล้วเล่นซ่อนตาดำ

รีบอร์นรู้สึกได้ว่ามิสไซล์ทากที่มองไม่เห็นกำลังมา

ไม่ใช่ดาบเลเซอร์แต่เป็นดาบไอพ่น ยิงปิ้วๆได้ด้วย

ชายคนนี้

บาจิล: เก็นคิชิหายไปแล้ว
รีบอร์น: ไอ้เจ้ายามาโมโตะ ไม่ใช่แค่กระโดดพร้อมสู้ไปด้วยได้เท่านั้น ยังรู้สึกถึงตำแหน่งของทากได้จากการใช้ไฟจากแหวนได้อีกด้วย
เบียงกี้: แต่ถ้ามองศัตรูไม่เห็นก็โจมตีไม่ได้นะ!!

สควอทำหน้า เด็กกรูเก่ง ไม่ต้องมาห่วงเลยยัยแมงป่อง

ยามะ: ตรงนั้น
เก็นจัง: บ้าน่า!!!
พอเขวี้ยงดาบคู่ไปแล้วน้องหมาก็ส่งเล่มใหม่ให้ทันที

ฟูตะ: สุโก้ย
เก็นจัง: ...เป็นไปไม่ได้! อ่านการเคลื่อนไหวของทากที่ทำงานคู่กับภาพลวงตาของฉันอย่างสมบูรณ์แบบได้!
ยามะ: เหะ เหะ กลยุทธประสบความสำเร็จ
ยามะ: ท่าทางจะสนใจแต่จิโร่ ไม่ได้ระวังข้างบนสินะ
เก็นจัง: ข้างบน!?

เก็นจัง: นางแอ่นพิรุณ!!

ยามะรู้ตำแหน่งของเก็นเพราะทากโดนไฟที่มีคุณสมบัติของพิรุณทำให้การเคลื่อนไหวช้าลง แต่สปีดของเก็นเท่าเดิม ทำให้ประสานกันได้ไม่สมบูรณ์

คือว่านะ เก็นจัง หน้าแรกขนนกมันปลิวเต็มเลย ยังไม่รู้ตัวอีก สมควรโดนแล้วล่ะ

ยามะ: อ้อ แล้วก็ เจ้านี่คือ

ยามะ: โคจิโร่
เคียวโกะ: จิโร่กับโคจิโร่เหรอ! น่าสนใจจัง!!
ฮารุ: เซนส์ตั้งชื่อสุดยอดไปเลยค่ะ...
ยามะ: เอาล่ะ
ยามะและผองเพื่อนจะโชว์ตัวจริงให้ดู
เก็นจังคิดในใจว่าไอ้หมอนี่มันอะไรกัน ไม่ใช่ยามาโมโตะ ทาเคชิคนก่อนหน้านี้นี่!!

คิดได้ขนาดนี้คงชัวร์ได้แล้วว่าเก็นจังเป็นตัวจริงไม่ใช่ภาพลวงตา แสดงว่าตอนก่อนๆแอ๊บลิงจริงๆ

โน่กับรีบอร์นพากันสงสัยว่าทำไมถึงเจ๋งได้ขนาดนี้ มีอะไรเกิดขึ้นกันนะ
"การเตรียมใจสู่เส้นทางดาบไง" สควออธิบายว่ายามะมีคุณสมบัติที่จำเป็นสำหรับยอดนักดาบ มีข้อเสียเพียงอย่างเดียว คือ "ความใจอ่อนที่ทำให้ไม่สามารถเป็นนักดาบได้"

ย้อนอดีตตอนอยู่กันสองต่อสอง
ยามะ: ความใจอ่อนที่ทำให้ไม่สามารถเป็นนักดาบได้เหรอ
สควอ: แกในยุคนี้ก็เหมือนกัน
สควอ: ฉันรับไม่ได้ แล้วก็หมดหวังกับแกไปส่วนนึงแล้ว
ยามะ: ระ...เรื่องอะไรกันน่ะ
สควอ: จะแข็งแกร่งอย่างแท้จริง ก็ต้องทำอย่างนึง

สควอผมสวย

สควอ: เบสบอลหรือดาบ
สควอ: จะเลือกอันไหน
ยามะ: อยู่ดีๆก็แนะแนวเลยเหรอ
สควอ: แกมีพรสวรรค์ที่จะทำทั้งสองอย่างพร้อมกันได้สบายๆ
สควอ: แต่ดาบไม่ใช่เรื่องหวานหมู มันต้องเสี่ยง
ยามะ: งั้นก็ตัดสินใจได้แล้วล่ะ
ยามะ: ไปทางดาบ

เฮ้ยยย สำเร็จแล้วสควอ ตะล่อมมา 10 ปี สำเร็จเอาตอนนี้เอง อย่างงี้ต้องฉลองด้วยมากุโร่ แต่ปิ้งแบบนั้นมันจะสุกมั้ยน่ะ

ยามะ: ที่สู้กับเก็นคิชิน่ะนะ
ยามะ: ที่จริงแล้วมั่นใจว่าจะชนะ หลังจากนั้นก็ตั้งใจว่าจะกลับไปอดีตด้วยกันกับทุกคน...
ยามะ: แต่กลับถูกแสดงให้เห็นว่าพลังมันต่างกันจนรับไม่ได้ แล้วก็แพ้ราบ
ยามะ: ตอนที่สติลอยหายไป ในตัวฉัน... เสียใจภายหลังแบบสุดๆไปเลย...
ยามะ: ความตั้งใจไปสู่เส้นทางดาบมันอ่อนเกินไป เลยทำให้ชิงุเระโซเอ็นริวของพ่อต้องแปดเปื้อน... ...........นอกจากนั้น
ยามะ: เพื่อพรรคพวกแล้ว มีแต่ต้องทุ่มสุดตัว...
ยามะ: ที่คิดแบบนั้น ขอโทษด้วยนะ
ยามะ: แต่มันก็แปลกดีนะ พอตัดสินใจว่าจะไปทางดาบอย่างเดียวแล้วก็สบายใจขึ้นมาเลย
สควอ: แล้วพอแพ้ก็มาหัวเราะแหะๆเนี่ยนะ

ปลามันต้องไม่สุกแหงๆ ไม่สดแล้วด้วย กินเป็นปลาดิบไม่ได้

ยามะบอกว่าก็เหงาเหมือนกัน แต่จำกัดเวลาแค่จนถึงตอนกลับไปอดีตเท่านั้น
สควอ: โว้ยย!! ไอ้แบบนี้รับไม่ได้โว้ย!!

ถึงตรงนี้ถ้าคิดว่าแปลลำเอียงก็เข้าใจถูกแล้วค่ะ

สควอ: ถึงจะไม่พอใจจุดประสงค์กับเงื่อนไข แต่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะทุ่มทั้งหมดให้กับดาบ ไอ้นี่ก็ได้กลายเป็นนักดาบที่แท้จริงแล้ว
รีบอร์นบอกว่าผู้พิทักษ์พิรุณรุ่นแรกก็เลือกดาบประมาณนี้แหละ เป็นผู้มีพรสวรรค์ในรอบร้อยปี แต่ตัวจริงรักดนตรีเลยไม่มีดาบซักเล่ม พอได้ยินว่าปู่จีเพื่อนในต่างแดนกำลังเดือดร้อนก็ขายเครื่องดนตรีเอาเงินมาเป็นอาวุธกับค่าเดินทางโดยไม่ลังเล เพื่อเพื่อนแล้วให้ทิ้งทุกสิ่งก็ไม่เสียดาย

ขัดแย้งกับที่เคยใช้เครื่องดนตรี ว่ากันว่าอาวุธที่ใช้ก็คือดาบสั้นสามเล่มกับดาบยาวหนึ่งเล่ม

ยามะ: โคจิโร่
ยามะ: คัมบิโอ โฟลมา
บาจิล: นกนางแอ่นรวมร่างกับชิงุเระกินโทกิ!! (เห็นคำว่ากัทไทแล้วนึกถึงคามิน่าอานิกิ )
รีบอร์น: นั่นมันดาบยาว อย่างที่คิด วองโกเล่บ็อกซ์ของยามาโมโตะคือ

วิถี 4 ดาบอันแปลกประหลาดแห่งเดือนฝนยามเช้าที่แสดงถึงฝนที่พ้นผ่านอันได้รับพรในการชะล้างทุกสิ่งทุกอย่าง (? อันหยังเนี่ย)

โปรย: ตัดสินใจมุ่งสู่วิถีแห่งดาบและเพื่อนพ้อง แสดงให้เห็น "ไร้คู่ต่อสู้ในรอบร้อยปี" อีกครั้ง

ฮายามะเอ๊ยผู้พิทักษ์รุ่นที่ 1 ในหมวกทรงสูง 5555

Eden of the East 11(End)

อากิระนายแน่มาก ทั้งเท่ทั้งพระเอกเต็มขั้น
ดีใจที่ได้เจอ*เจ้าอ้วนอีกครั้ง *ตอนนี้เป็นคนโปรดในเรื่องนี้เลย ที่เหลือก็รอดู movie อีก 2 ตอน

คำเดียว      อุคกี้

รดน้ำลดโลกร้อนนะคะ จริงๆแล้วดอกหมุนๆมันคือพัดลมล่ะ